Η πιο απίστευτη αγγελία που έχετε διαβάσει ποτέ!

Το αμάξι είναι λούλουδο. Το βλέπετε πως γυάλίζει στη φωτογραφία. Μιλάμε για μεγάλη ευκαιρία. Παρφέ που λέμε...

Όποιος ξέρει από τζιπ... και του αρέσει να πηγαίνει στα χιόνια, αυτό ειναι το εργαλείο που πρέπει να πάρει. Εγω δεν πηγαινα στα χιονια γιατί κρύωνα. Αμα δεν κρύωνα όμως θα πήγαινα γιατί μ αρέσουν.

Το κράτησα ένα χρόνο αλλά η κωλοκυβέρνηση με τους φόρους που έβαλε, τα τεκμήρια και κει που πήγε η βεντζίνα, δεν με παίρνει άλλο να το κρατήσω. Μην μασάτε πως έχει πρόβλημα το αμάξι και το δίνω τόσο φτηνά. Είναι αστέρι σας λέω. Το χω τουμπανιάσει αλλά δεν το χω σκίσει.

Για καμμια βόλτα στο Κολωνάκι το χειμώνα και στην παραλία το καλοκαίρι το χα το έρμο. Άντε και σε κανα γάμο καμμιάς ξαδέρφης που το γυάλιζα και το στόλιζα. Το μόνο χωμα που έχω πατήσει, είναι που πήγαινα μια μέρα στην Π.Ράλλη και έπεσε ενα σακί με κοκκινόχωμα από εναν γύφτο που πήγαινε μπροστά μου, έσπασε το σακί και χύθηκε το χρώμα και το πάτησα. Αλλιώς το αμάξι μονο σε άσφαλτο έχει πατήσει. Είναι άστρωτο μιλάμε. Επειδή είμαι μερακλής το επλενα μονος μου.

Δεν το χω παει σε βουρτσα σε πλυντηριο. Μονο hand made πλυσιμο εκανα και το σκουπιζα με πετσι που χα παρει απο το φαναρι στα Village στη Θηβων. Έχω φέρει κι απ την Αμερική που μένει μια ξαδέρφη της μάνας μου, πολλά έξτρα και του χω βάλει. Ελάτε να το δείτε από κοντά να καταλάβετε για τι διαμάντι μιλάμε.

Δυστυχώς δεν με παιρνει να το κρατήσω άλλο γιατί θα με σκίσει η εφορία με τα τεκμήρια. Δουλευω μαυρα (κυριως παιζω κανα παρανομο στοιχημα και κερδιζω λέφτα) και δεν μπορώ να το καλύψω στη δήλωσή μου. Παρτε τηλέφωνο από τη 1 το μεσημέρι και μετά (που ξυπνάω) να παμε να πιουμε ενα καφε να το δειτε.

Συνηθως συχναζω "Γρηγόρη" Αμα εχετε whatsapp μπορω να σας στειλω κι αλλες φωτογραφιες. Αλλα μόνο whatsapp γιατί μου κοψε το κινητό η vodafone και δεν μπορώ να στειλω ΜΜS Παρακαλώ μόνο σοβαρές προτάσεις και τα λεφτά μετρητά. Αποκρύψεις δεν σηκώνω. 

Η γεμάτη νόημα γελοιογραφία του Independent για την Ελλάδα και τη Μέρκελ

Η γεμάτη νόημα γελοιογραφία του Independent για την Ελλάδα και τη Μέρκελ     Γεμάτη νόημα ήταν η γελοιογραφία της Independent.  Ο γελοιογράφος της βρετανικής εφημερίδας παρουσιάζει ένα άγαλμα που μοιάζει με την Αφροδίτη της Μήλου και μάλιστα έχει μια ελληνική σημαία τυλιγμένη γύρω από το σώμα της, παραπέμποντας συνειρμικά στο προσβλητικό εξώφυλλο του Focus.  Στη γελοιογραφία διακρίνεται η Άνγκελα Μέρκελ να απομακρύνεται από το ελληνικό άγαλμα κρατώντας ένα πριόνι στα χέρια. Ωστόσο, αντί να αποχωρεί άνετη, τα (κομμένα) χέρια του αγάλματος της σφίγγουν το λαιμό και η ίδια ασφυκτιά.  Σα να θέλει να πει ενδεχομένως η βρετανική εφημερίδα στην Άνγκελα Μέρκελ «προσβάλλατε την Ελλάδα, την πληγώσατε αλλά όλο αυτό τώρα γυρνάει πίσω σε εσάς».

ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΖΕΙΣ Μ’ ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΑΝΝΑ ΚΩΣΤΑΚΟΥ-ΜΑΡΙΝΗ.

ΕΚΔΟΣΗ 1^Η : ΙΟΥΝΙΟΣ 2012.

http://www.eptalofos.gr/Product/142/Page/218/el/

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ.

ΧΑΒΡΙΟΥ 3, Αθήνα.

2103224819.

ΣΕΛ. 136.

Συνηθίσαμε μέχρι σήμερα να διαβάζουμε εμπειρίες ανθρώπων που έζησαν κοντά σε μεγάλες μορφές αγιότητας της εποχής μας. Ο κάθε ένας από αυτούς, συνειδητά ή ασυνείδητα, περιγράφει περισσότερο τα προσωπικά του συναισθήματα, τις δικές του κατανοήσεις και τελικά τον ίδιο του τον εαυτό και πολύ λιγότερο την αυθεντική σχέση του με το άγιο εκείνο πρόσωπο.

Το παρόν βιβλίο έρχεται να ανατρέψει την στάση αυτή. Η συγγραφέας δεν καταγράφει την γνωριμία μ’ έναν Γέροντα σαν τίτλο κοινωνικής τιμής, σαν ένα εχέγγυο ηθικής καταξίωσης, κοινώς, σαν ένα στολίδι στο πέτο της ατομικής φιλαρέσκειας.

Ο λόγος της βαθιά βιωματικός, βάζει το νυστέρι στις σάρκες των βιωμάτων, ανατέμνει τους ιστούς της μνήμης και μας παρουσιάζει σαν μάθημα ανατομίας, την πάλη του ανθρώπου με την ελευθερία του, τις αποτυχίες του ν’ ακολουθήσει το θείο θέλημα, τις πνευματικές ανυπακοές του αλλά και τις αναζητήσεις του.

Σύντομο, λιτό, χωρίς να κουράζει ή να αφίνει κενά, το κείμενο του βιβλίου διατρέχει με τον διαυγέστατο λόγο του την πνευματική πορεία μιας ολόκληρης ζωής.

Ο στοχασμός της συγγραφέως δεν θα μπορούσε παρά να είναι ποιητικός, αφού το βιβλίο ξεκινά με την προτροπή του Γ. Πορφυρίου: όποιος θέλει να γίνει χριστιανός πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Κι ενώ από την μια μεριά η ποιητικότητα μπολιάζει όχι μόνο τις εικόνες της παιδικής πνευματικότητας αλλά και τις νεανικές ανησυχίες μέχρι και τις ενήλικες ανταρσίες, από την άλλη, η καταγραφή των ίδιων των λόγων των Γερόντων, όπως και η απουσία συναισθηματικών εξάρσεων στον σχολιασμό των βιωμάτων, συντελεί καθοριστικά στην αυθεντικότητα και πνευματική στιβαρότητα του κειμένου.

            Η συγγραφέας μέσα από τις προσωπικές της γνωριμίες μας καθιστά μετόχους της οικουμενικότητας των βιωμάτων της. Η μαθητεία της στους Γέροντες μας βοηθά να δούμε την υγιή στάση απέναντι στην αμαρτία, που είναι ξένη προς την εγωιστική απελπισία, διότι γνωρίζει καλά, ότι η εξομολογητική διάθεση, όπως και το αίσθημα της μεγάλης αμαρτωλότητος  κινδυνεύει να πέσει πάντοτε στα όρια της οίησης, αφού ο οιηματίας «εκείνο που θέλει, εκείνο νομίζει ότι και είναι».

Ήμουν πλούσιος και άθεος

Πριν από όλα πρέπει να σας συστηθώ, για να με γνωρίσετε κάπως. Θα περάσουμε τόση ώρα μαζί, εγώ γράφοντας και εσείς διαβάζοντας αυτά που γράφω. Να μη γνωριζόμαστε καθόλου; Δεν είναι σωστό.
Θα αρχίσω από τα εύκολα. Πρώτα το πλούσιος. Ξέρετε τι θα πει πλούσιος.

Να έχεις όσα χρήματα θέλεις, όποτε τα θέλεις, να κάνεις ό,τι θέλεις… και αφού τελειώσεις να σου περισσεύουν και για την επόμενη φορά… και τη μεθεπόμενη. Δηλαδή το θέμα χρήματα και τα οικονομικά κτλ. να μην υπάρχουν για σένα. Άνεση και ευρυχωρία να μαζεύεις και να ξοδεύεις, χωρίς να λογαριάζεις, χωρίς να διστάζεις, χωρίς να φοβάσαι. Σε αυτήν την περιοχή βρέθηκα εγώ. Τώρα ούτε το πώς, ούτε το γιατί, ούτε και το πόσα έχει καμία ιδιαίτερη σημασία, ούτε για εσάς, αλλά ούτε και για μένα. Αν δεν ήμουν άθεος, θα έλεγα έτσι τα ’φερε ο Θεός. Αλλά αφού Θεός δεν υπάρχει για μένα, πρέπει να πω έτσι τα ’φερε η τύχη. Και εδώ κάτι δεν μου πάει καλά, γιατί ούτε και στην τύχη πιστεύω. Ειδικά στο θέμα της τύχης, κάνω μια παρένθεση, πάντα το θεωρούσα πολύ ταπεινωτικό και φτηνό να καταφεύγω. Φορτώνουμε τη ζωή μας ολόκληρη, το περιεχόμενο της μέρας μας, τη ζωή των δικών μας σε κάτι, που καλά-καλά δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει… Μετά όμως λέω ότι κάτι πρέπει να υπάρχει… και έτσι ζαλισμένος όπως πάντα, χωρίς να το λύσω, το αφήνω το θέμα και πηγαίνω παρακάτω.

Πάμε τώρα στο άθεος. Μάλλον δεν είναι η σωστή λέξη. Πώς λέγεται αυτός, που δεν ασχολείται καν με το θέμα; Υπάρχει, δεν υπάρχει Θεός, δε με απασχολεί, ούτε τον χρειάζομαι. Δηλαδή, πώς περνάς από κάποιον δίπλα και ούτε γυρίζεις να τον κοιτάξεις; Σου είναι αδιάφορος. Έφυγες, τον ξέχασες… καπνός που διαλύθηκε. Κάτι τέτοιο. Άλλωστε όταν έχεις ό,τι θέλεις, όσα θέλεις, όποτε τα θέλεις, δεν ενδιαφέρεσαι για το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει Θεός. Εγώ δεν λέω ότι δεν υπάρχει, ούτε ότι υπάρχει. Λέω κάτι άλλο. Μου είναι αδιάφορος, δε διασταυρώνονται οι δρόμοι μας, πηγαίνω παρακάτω. Έτσι σκεφτόμουν, αυτό ήμουν. Λέω ήμουν, και το γιατί θα το καταλάβετε λίγο πιο κάτω.

Από εμφάνιση, πολύ κοινός, θα έλεγα. Τίποτα το ιδιαίτερο ή το ξεχωριστό επάνω μου. Οι άλλοι γύρω μου με έβλεπαν και ξεχωριστό και εντυπωσιακό και μοναδικό και αξιαγάπητο…, αλλά εσείς να πιστέψετε εμένα. Αυτά που έλεγαν οι άλλοι γύρω μου αφορούσαν την τσέπη μου και το πορτοφόλι μου και όχι εμένα. Και ήξεραν πολύ καλά τι είχε το πορτοφόλι μου και η τσέπη μου και οι λογαριασμοί μου στις Τράπεζες…. Από ηλικία, αν ενδιαφέρεστε, να υπολογίζετε κάπου στη μέση.
Τώρα πηγαίνουμε σε μια άλλη, πιο ενδιαφέρουσα περιοχή. Από πολύ ενωρίς στη ζωή μου είχα μια περίεργη αίσθηση, που συχνά ένιωθα να με κυνηγά, κάποτε να με βαραίνει κιόλας. Ένιωθα ότι κάνω κάτι λάθος στη ζωή μου. Όχι, δεν ζούσα καθόλου ανήθικα, ούτε εκφυλισμένα. Αντίθετα μάλιστα, έκανα πολύ καλή διαχείριση της περιουσίας μου και της ζωής μου. Είχα όμως ένα αίσθημα, έντονο μερικές φορές, ότι κάνω λάθος ζωή. Το αίσθημα αυτό με απασχολούσε και ήθελα να το αντιμετωπίσω. Είχα χρόνο να ξοδέψω με τον εαυτό μου και τις ανησυχίες μου, αλλά δεν έβρισκα την απάντηση, και αυτό με κούραζε. Τα στοιχεία που επιστράτευα και σύγκρινα τη ζωή μου είχαν πάντα σχέση με το κακό, τον εκφυλισμό, τις ακραίες καταστάσεις, με τη «νύχτα», την πρόκληση… Δεν χρωστούσα, δεν έκλεβα, το αντίθετο μάλιστα, απλόχερα βοηθούσα, και με ευχαρίστηση, όπου αντιλαμβανόμουν ότι υπήρχε ανάγκη. Δεν έβρισκα το λόγο να ανησυχώ. Επεξεργαζόμενος τη ζωή μου την βαθμολογούσα με πολύ καλούς βαθμούς και με κριτήρια πολύ αυστηρά.

Παρόλα αυτά κάτι μέσα μου μού έλεγε ότι είμαι σε λάθος δρόμο. Προσπάθησα να τους έχω όλους γύρω μου ευχαριστημένους και με το παραπάνω. Δεν μπόρεσα όμως να απαλλαγώ. Κοίταξα την εικόνα μου προς τους άλλους, έκανα διορθωτικές κινήσεις, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Κάτι μέσα μου έφευγε και επανερχόταν και μου ’λεγε ότι δεν είναι αυτή η ζωή, δεν είναι αυτό το νόημά της, δεν είναι δυνατό να ζήσω και να τελειώσω όλη μου τη ζωή με τέτοιο περιεχόμενο.

Αντιλαμβάνεσθε ότι δεν ήμουν χαρούμενος, αλλά δεν ήμουν και δυστυχισμένος. Και γιατί να είμαι δυστυχισμένος, αφού είχα ό,τι ήθελα, όποτε το ήθελα; Αλλά τότε, γιατί να μην είμαι χαρούμενος; Τι ήταν αυτή η σκιά, που με ακολουθούσε;

Κάποτε τα κατάφερνα να την ξεχάσω αυτή τη σκέψη και να ξεμπερδεύω μαζί της. Ζούσα σα να μη συμβαίνει τίποτα. Όμως ερχόταν η ώρα του απολογισμού και μέσα μου ήμουν βέβαιος ότι είμαι σε λάθος δρόμο. Έβρισκα τη ζάπλουτη ζωή μου φτωχή και χωρίς καμία αξία. Κάποια στιγμή και τα πιο μεγάλα και εντυπωσιακά που έκανα στη ζωή μου με άφηναν αδιάφορο και με ανησυχούσε η παρουσία τους στη ζωή μου. Είχα έντονη την αίσθηση ότι κάποιοι ζουν πιο σωστή ζωή από τη δική μου, πιο καλή ζωή, πραγματικά αξιόλογη και όμορφη. Η δική μου ζωή δεν ήταν τέτοια και αυτό με βασάνιζε.

Μη νομίσετε ότι δεν έκανα τίποτα για όλα αυτά τα ενοχλητικά και αρνητικά συναισθήματα. Γιατρός δεν είμαι, αλλά τα πάω καλά με το διάβασμα και με το Internet. Το έψαξα το θέμα και από αυτής της πλευράς. Και για τις ντοπαμίνες έψαξα, τις σεροτονίνες, τα πάντα. Δεν ένιωθα άρρωστος, ούτε και το προφίλ μου ταίριαζε με των ασθενών και με τις ασθένειες που συναντούσα στην έρευνά μου.

Δεν έφτασα σε πολύ άσχημη κατάσταση, ούτε χρειάστηκε να χειροτερέψουν τα πράγματα στη ζωή μου πολύ. Μια μέρα έκανα μια σκέψη, ή πιο σωστά άκουσα μια σκέψη. «Πήγαινε σε ένα νοσοκομείο μια βόλτα», είπα στον εαυτό μου. Δεν αντέδρασα άσχημα στη σκέψη, ούτε με απώθησε η ιδέα. Δεν είχα κάποιο πρόβλημα υγείας ούτε κάποια ιδιαίτερη σχέση με γιατρούς και νοσοκομεία, αλλά δεν είχα και πρόβλημα να υπακούσω. Εύκολα αποφάσισα σε πολύ κοντινή ημερομηνία να πάω σε ένα μεγάλο κεντρικό νοσοκομείο, χωρίς να ξέρω ούτε τι θα κάνω εκεί, ούτε το γιατί θα πήγαινα. Απλώς πήγα. Η φωνή μέσα μου με περίμενε εκεί, στην κεντρική είσοδο του νοσοκομείου, και με βοήθησε. «Περπάτα στους διαδρόμους, στους ορόφους, περπάτα αργά και κοίταζε όσο μπορείς περισσότερο τους ανθρώπους που περνάνε δίπλα σου, τις συνθήκες, τις κινήσεις τους». Το έκανα. Ό,τι μου έλεγε η φωνή στη σκέψη μου το έκανα, χωρίς να επιστρατεύσω ιδιαίτερες δυνάμεις ή κάποιο ξεχωριστό θάρρος.

Τώρα δεν χρειάζεται να σας περιγράψω τι είδα στο νοσοκομείο. Ίσως εσείς να τα ξέρετε καλύτερα από εμένα. Χρειάζεται όμως να σας πω κάτι πολύ περίεργο, που σίγουρα δεν πάει το μυαλό σας. Ένιωθα πολύ όμορφα όλη αυτή την ώρα. Έστω με αυτές τις ήσυχες βόλτες που έκανα, ένιωθα πραγματικά όμορφα μέσα σε εκείνο το περιβάλλον. Βέβαια, δεν σας το κρύβω, ότι στην αρχή ένιωθα λίγο άβολα, γιατί όλοι εκεί μέσα στους διαδρόμους, στους θαλάμους, είχαν κάτι να κάνουν. Εγώ έκανα απλώς βόλτες και κοιτούσα γύρω μου. Κάπως αταίριαστο αυτό. Έτσι το είδα και εγώ στην αρχή. Μετά όμως προσαρμόστηκα. Κάποια στιγμή βοηθήθηκα λίγο περισσότερο, όταν πλησίασα μια γιαγιούλα σκυφτή και αργοκίνητη και της γέμισα ένα μικρό μπουκάλι νερό από τον καταψύκτη. Χαμογέλασα. Άρχισα να γίνομαι κάπως χρήσιμος και να έχω και εγώ κάποιο ρόλο… Ναι, ένιωθα καλά, και μάλιστα είχα ένα περίεργο αίσθημα, ότι γυρίζοντας πίσω στο σπίτι μου, όχι μόνο δεν θα έχω την αίσθηση ότι έχασα το χρόνο μου, όχι μόνο δεν θα μετανιώσω, αλλά ούτε θα ανέβει μέσα μου η σκέψη της λάθος κατεύθυνσης, της λάθος ζωής, που με απασχολούσε τόσο συχνά.

Δεν πήγα ξανά στο νοσοκομείο, αλλά έγινε κάτι άλλο μέσα μου. Ξόδεψα πολλές ώρες με το να θυμάμαι και να επεξεργάζομαι τα όσα είχα δει εκείνο το απόγευμα. Όχι τραγικά πράγματα, μην πάει το μυαλό σας. Τα βρήκα όμως πολύ ενδιαφέροντα και σε κάποιες περιπτώσεις συναρπαστικά. Χωρίς να με ενδιαφέρουν οι ειδικές λεπτομέρειες και τα ιατρικά πράγματα, σύγκρινα το περιεχόμενο της μέρας αυτών των ανθρώπων με το περιεχόμενο της δικής μου ζωής. Έμεινα άφωνος. Το παραδέχτηκα αμέσως. Αυτοί οι άνθρωπο ζούνε, ενώ εγώ δεν ζω. Δεν προσφέρω τίποτα σε κανένα. Δεν είμαι χρήσιμος σε κανέναν. Αυτοί οι άνθρωποι παλεύουν, ενώ εγώ δεν παλεύω για κανέναν και για τίποτα. Μου φάνηκε αμέσως πιο σωστή η ζωή τους από τη δική μου ζωή.

Το άφησα έτσι και πέρασε λίγος καιρός. Συνέπεσε να πλησιάζουν οι γιορτές των Χριστουγέννων εκείνης της χρονιάς. Ιδιαίτερα βαρετή και ενοχλητική περίοδος για μένα. Έβλεπα τους ανθρώπους γύρω μου να κάνουν τα πάντα για να ζήσουν και να μην καταρρεύσουν. Να κάνουν τα πάντα για να ξεχάσουν, να δραπετεύσουν, να κάνουν τρελά, απίθανα πράγματα για να γεμίσουν την άδεια τους ζωή, χωρίς αποτέλεσμα. Αυτό με ενοχλούσε πολύ. Μας έβλεπα όλους ριγμένους σε ένα λάκκο βαθύ, να προσπαθούμε να βγούμε στην επιφάνεια, στο φως, στον καθαρό αέρα. Και κάποιος να μας ρίχνει μέσα στο λάκκο φωτάκια χριστουγεννιάτικα πολύχρωμα, να μας πετάει δώρα, δέντρα στολισμένα, τσουρέκια. Κι εμείς να ξεγελιόμαστε, να στολίζουμε το λάκκο με φωτάκια, να στρώνουμε γιορτινά τραπέζια μέσα στο λάκκο… Η δυστυχία μου ήταν μεγάλη κάθε τέτοια εποχή.

Τυχαία άκουσα στο ραδιόφωνο, καθώς οδηγούσα, μια διαφήμιση για ένα μπαζάρ για την ενίσχυση ενός ιδρύματος για αυτιστικά παιδιά. Θα πάω, είπα. Και πήγα. Δεν πήγα ούτε να αγοράσω, ούτε να βοηθήσω οικονομικά. Θα σας εκνευρίσει να σας πω ότι δεν αγόρασα ούτε μία καρφίτσα. Ούτε άφησα κάποια γενναία επιταγή στο ίδρυμα. Συγγνώμη, δεν το έκανα. Έκανα κάτι πολύ πιο μεγάλο, γιατί αυτό είχα ανάγκη. Πέρασα από όλους τους πάγκους με τα δώρα, τα γλυκά, τις προσφορές. Δοκίμασα και τα μπισκότα που μου πρόσφεραν. Αλλά εγώ κοιτούσα τα πρόσωπά τους. Ναι, εκείνα τα πρόσωπα. Το ήξερα ότι ήταν οι γονείς των αυτιστικών παιδιών και οι δάσκαλοί τους. Ίσως και κάποιοι ψυχολόγοι, που υπηρετούσαν αυτά τα παιδιά. Τα πρόσωπά τους, Θεέ μου. Ήταν γελαστοί, ορεξάτοι, τα πρόσωπά τους ζεστά, φιλικά. Και όλοι τους είχαν ένα τόσο μεγάλο φορτίο στα σπίτια τους. Πραγματικά δυνατοί άνθρωποι, σκέφτηκα και θαύμασα. Καλοντυμένοι, περιποιημένοι, χαρούμενοι, με τα αστεία τους, με τα πειράγματά τους… Μετά κοίταξα τα παιδάκια του Ιδρύματος. Αυτά τα άρρωστα παιδάκια μαζί με τους γελαστούς γονείς τους. Πάλι μου ανέβηκε η ίδια σκέψη, αλλά αυτή τη φορά πολύ πιο μορφοποιημένη και συγκεκριμένη από την προηγούμενη φορά. Αυτοί οι άνθρωποι μου άρεσαν πιο πολύ από τον εαυτό μου. Η ζωή τους με αγγίζει, με πείθει ότι είναι ζωή με περιεχόμενο που αξίζει να ζήσεις…. Με πλησίασαν να μου συστηθούν μερικοί και να με γνωρίσουν. Δεν τόλμησα να πω την αλήθεια για το πώς και το γιατί βρέθηκα εκεί, μαζί τους εκείνο το βράδυ. Πώς να τους πω ότι έχασα το δρόμο μου στη ζωή, ότι ανακάλυψα ότι δεν ζω, ότι ζω λάθος ζωή και ότι ψάχνω για κάτι σωστό και γνήσιο να ζήσω;

Κάποια στιγμή μπήκε στην αίθουσα μία ομάδα μεγαλούτσικα παιδιά, με κασκόλ και σκουφιά και δύο κιθάρες. Αγόρια και κορίτσια. Πήγαν σε μια γωνιά και άρχισαν να τραγουδούν σαν μια μικρή χορωδία. Όλοι στράφηκαν προς το μέρος τους, τα παιδάκια πλησίασαν και άκουγαν χαρούμενα τις χριστουγεννιάτικες μελωδίες.

Πήρα το θάρρος και πλησίασα τα άρρωστα παιδάκια. Κανένας δε με ενόχλησε. Ήταν θαρρώ η πρώτη μου φορά που έσκυβα να πλησιάσω ένα παιδάκι, και μάλιστα με τέτοιο πρόβλημα, χωρίς να ξέρω ούτε πώς να το πλησιάσω, ούτε πώς να το χειριστώ. Αλλά ένιωθα ότι πολύ λίγο με ενδιέφερε. Ήταν σα να άπλωνα το χέρι μου να πάρω κάτι, κάτι που εγώ δεν είχα, δεν ένιωσα ποτέ μου, ενώ εκείνοι το είχαν, το είχαν και το ζούσαν κάθε μέρα.

Βγήκα έξω στο καθαρό και υγρό νυχτερινό αεράκι. Είχα πολλές, πάρα πολλές σκέψεις στο μυαλό μου και μια μεγάλη ανάγκη να τις επεξεργαστώ. Μη βιαστείτε να πείτε ότι σκέφτηκα να τα πουλήσω όλα και να τα αφήσω στο Ίδρυμα με τους πονεμένους πατεράδες και τις ηρωικές μητέρες αυτών των παιδιών. Όχι, δεν ήμουν τόσο επιπόλαιος να κάνω κινήσεις με τόσο κοντινή ημερομηνία λήξης. Στο προαύλιο του Ιδρύματος με περίμενε το καλό και ακριβό τζιπ μου. Ομολογώ ότι ήταν πολύ καλό και πολύ ακριβό. Κάποτε καμάρωνα. Όμως εδώ και χρόνια δε με άγγιζε τίποτα από όλα αυτά. Τη χλιδάτη και φανταχτερή ζωή τη θεωρούσα «παιδική αρρώστια», που την είχα περάσει εδώ και πολύ καιρό. Οι μεζονέτες, τα σπα, τα ακριβά εστιατόρια, οι υψηλές γνωριμίες, το αισθανόμουν ότι ήταν λάθος ζωή, αλλά τι να ’βαζα στη θέση τους; Αυτό δεν ήξερα…

Έμεινα έξω από το τζιπ, ακούμπησα επάνω του και κοίταξα τον ξάστερο δεκεμβριάτικο ουρανό. Μέσα μου είχαν γίνει πολλές ζυμώσεις και αρκετές αλλαγές. Αυτή η ζωή που έβλεπα γύρω μου τον τελευταίο καιρό ήταν πιο αξιόλογη ζωή από τη ζωή που έκανα εγώ και πιο σωστή. Μπορεί να είχε πόνο, αλλά είχε αλήθεια και δύναμη, ενώ η δική μου δεν είχε ούτε αλήθεια, ούτε δύναμη. Σιγά τη δύναμη που χρειάζεται να ξοδεύεις λεφτά, σκέφτηκα.

Μετά πήγε το μυαλό μου στην παιδική χορωδία. Πάλι άρχισα να μην καταλαβαίνω. Παιδιά είναι, αγόρια, κορίτσια… Γιατί κουβαλήθηκαν μέσα στη νύχτα στο Ίδρυμα; Δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν; Τα λόγια των τραγουδιών τους μιλούσαν για τον Θεό, για τον Ιησού Χριστό, που ήρθε στη γη μας. Τα ήξερα όλα αυτά, αλλά ποτέ δεν είχα σταματήσει μπροστά τους. Είχα τις δικές μου θεωρίες και απόψεις. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι είχα σηκώσει τα μάτια μου και κοιτούσα τον ουρανό. Ήταν πεντακάθαρος και ελκυστικός να τον κοιτάζεις. Όμως εγώ ένιωθα να μου μιλάει ο ουρανός. Μάλλον να μου γελάει με καλοσύνη… Αυτό το αίσθημα είχα, αλλά δεν ξέρω πώς να σας το περιγράψω. Ένιωσα κάτι να αλλάζει οριστικά μέσα μου, μια μεγάλη δύναμη και μια δυνατή αγάπη για αυτούς τους ανθρώπους. Πετάχτηκα και γύρισα πίσω, μέσα στην αίθουσα τρέχοντας. Μόλις πρόβαλα στην πόρτα, όλοι σταμάτησαν και γύρισαν στο μέρος μου.
-Σας ψάχναμε, γιατί φύγατε; μου είπε μία γλυκύτατη κυρία από τα τραπέζια. Κοντοστάθηκα. Εγώ να τους κοιτάζω και εκείνοι να με κοιτάζουν, σα να περίμεναν κάτι να ακούσουν από εμένα. Και όντως ένιωθα ότι είχα κάτι πολύ σημαντικό να τους πω. Πέρασα την πόρτα, σταμάτησα, σήκωσα τα μάτια μου και τους μίλησα.
-Εγώ έψαχνα εσάς, τους είπα πηγαία και αυθόρμητα. Δεν σας γνωρίζω ούτε με γνωρίζετε, όμως από την πρώτη στιγμή που σας είδα κατάλαβα ότι εγώ έχω ανάγκη εσάς, γιατί εσείς ζείτε, είσαστε δυνατοί μέσα στον αγώνα σας, στο ανηφόρι της ζωής έχετε χαρά και σκοπό που ζείτε και παλεύετε. Εγώ που με βλέπετε ούτε δυνατός είμαι, ούτε παλεύω, ούτε ανηφόρι έχει η ζωή μου και νομίζω ότι δεν ζω, ή ότι ζω λάθος ζωή. Αυτή η σκέψη δεν πέρασε ποτέ από το δικό σας μυαλό, από το δικό μου όμως περνάει κάθε μέρα. Αυτή είναι η μεγάλη μας διαφορά.
Η σιωπή ήταν απόλυτη. Όλοι κοιτούσαν εμένα. Μπροστά μου ακριβώς ένας μεσήλικας πατέρας με ένα αναπηρικό καροτσάκι και ένα σπαστικό αγοράκι, του χάιδευε τα μαλλάκια κι αυτό ηρεμούσε και με άκουγε.
-Να σας ζητήσω μια χάρη σας παρακαλώ, βρήκα τη δύναμη να συνεχίσω. Μπορείτε να με αφήσετε να σας βοηθήσω να μαζέψουμε τα τραπέζια, να σκουπίσω το πάτωμα, να πλύνω πιάτα, να τραγουδήσω μαζί σας;
Οι άνθρωποι κουνήθηκαν από τη θέση τους. Κάτι είπαν, αλλά εγώ δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα. Με πλησίασαν πολλοί, με πήραν στο τραπέζι τους τα παιδιά της χορωδίας. Μου μίλησαν για τον Ιησού Χριστό που αλλάζει, που μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Με βοήθησαν να καταλάβω ότι αυτό που ζήλευα, γιατί δεν το είχα, ήταν η ζωή του Ιησού Χριστού, που είναι η μόνη αληθινή ζωή που αξίζει να ζήσεις. Μου χάρισαν μία Καινή Διαθήκη και όταν έβγαλα να πληρώσω για το φαγητό όλοι τους γέλασαν πραγματικά με την καρδιά τους. Ένιωσα άνετα να πλησιάσω τα παιδιά τους, να τους κάνω αστεία, γονάτισα δίπλα τους και έπαιξα με τα δώρα τους. Το μόνο που ήθελα πολύ, αλλά δεν κατάφερα να κάνω, ήταν να πλύνω τα πιάτα τους.

Την επόμενη φορά που πήγα στο Ίδρυμα δεν ήμουν μόνος στο αυτοκίνητο. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, το γέμισα με τα παιδιά της χορωδίας, γιατί στο μεταξύ έμαθα και εγώ τους ύμνους στην εκκλησία και τραγουδούσα μαζί τους για τα παιδάκια. Κανένας όμως δεν ήξερε ακόμα τι είχε γίνει πραγματικά στη ζωή μου. Ήταν σα να ξανάρχιζα τη ζωή μου από την αρχή. Όχι πλούσιος και άθεος, όπως ξεκίνησα, αλλά λυτρωμένος πιστός του Ιησού Χριστού, που έκανε τη ζωή μου καινούργια και όμορφη και γεμάτη, να τη ζω και να την απολαμβάνω.

Λησμόνησα να σας πω ότι και το πλούσιος αλλάζει σιγά-σιγά. Τώρα για παράδειγμα οδηγώ το αυτοκίνητο του Ιδρύματος, γιατί πολύ γρήγορα κατάλαβα πόσο ανάγκη είχαν ένα τέτοιο μεγάλο τζιπ για τα ψώνια τους και τις μεταφορές τους, ενώ εγώ βολεύομαι μια χαρά με ένα μικράκι ξεχασμένο, που είχα φοιτητής

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ Η ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ "ΕΚΡΑΞΕ" ΤΟΥΣ G20! - ΜΗΔΕΝΙΚΗ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ Η ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ "ΕΚΡΑΞΕ" ΤΟΥΣ G20! ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ/ Τα ΜΜΕ σε διατεταγμένη υπηρεσία απέκρυψαν το γεγονός

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ Η ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ "ΕΚΡΑΞΕ" ΤΟΥΣ G20!

Ενώ οι G20 συνεδριάζανε στο Μεξικό, ακριβώς απ' έξω γινόταν μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις παγκοσμίως με μηδενική τηλεοπτική και δημοσιογραφική κάλυψη!.

Οι κυβερνήσεις έκαναν αίτημα στην google η όποια είναι ιδιοκτήτρια του Youtube και έτσι όλα τα βίντεο κατεβαίνουνε από το yοutube αμέσως μόλις ανέβουνε.... Τα κανάλια ασφαλώς έχουν συμφωνήσει να μην καλύψουν αυτή την διαδήλωση..

ΜΗ ΠΕΤΑΤΕ ΤΙΣ ΦΛΟΥΔΕΣ ΤΟΥ ΛΕΜΟΝΙΟΥ

ΜΗΝ ΠΕΤΑΤΕ ΤΙΣ ΦΛΟΥΔΕΣ ΛΕΜΟΝΙΟΥ 
  
Πολλοί επαγγελματίες σε εστιατόρια και χώρους μαζικής εστίασης καταναλώνουν ΟΛΟΚΛΗΡΟ το λεμόνι δίχως να πετούν τίποτε. 
  
Πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ολόκληρο το λεμόνι χωρίς να πετάξουμε τίποτε? 
  
Απλά. Τοποθετήστε το λεμόνι στην κατάψυξη. Όταν το λεμόνι παγώσει , πάρτε τον τρίφτη σας, και τρίψτε ολόκληρο το λεμόνι (δεν χρειάζεται να το ξεφλουδίσετε! Όπως τρίβουμε το λεμόνι στα γλυκά) και ρίξτε το πάνω σε όλα ΟΛΑ σας τα φαγητά. 
Τοποθετήστε το μέσα στο ουίσκυ σας, το κρασί σας, την σαλάτα, τα γλυκά, τον καφέ τα φαγητά, στο παγωτό γενικά ΠΑΝΤΟΥ! 
  
Το λεμόνι θα δώσει σε όλα μια ανέλπιστα καλή γεύση. Κυρίως κάτι που σίγουρα δεν έχετε δοκιμάσει ποτε. 
Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν μόνο την πορτοκαλάδα σαν πηγή βιταμίνης c. ΟΧΙ ΠΙΑ! Τώρα που μάθατα αυτό το μυστικό του λεμονιού μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε παντού. 
  
·          Ποιο είναι το κύριο πλεονέκτημα της χρήσης ολόκληρου του λεμονιού?(εκτός του ότι πετάτε λιγότερα σκουπίδια κι ότι βελτιώνει την γεύση σε όλα σας τα ροφήματα και φαγητά): 
ΥΓΕΙΑ = Οι φλούδες λεμονιού περιέχουν 5 έως 10 φορές περισσότερες βιταμίνες από ότι ο χυμός του λεμονιού και δυστυχώς εμείς αυτό το τ� �ήμα το πετάμε….. Οι φλούδες του λεμονιού έχουν την δυνατότητα να ανανεώνουν τα κύτταρα του σώματος μας με το να εκτοπίζουν τα τοξικά στοιχεία που εισέρχονται στον οργανισμό μας από τις τροφές και το περιβάλλον. 
ΤΟ ΛΕΜΟΝΙ= Το κίτρο που περιέχει είναι ένα μαγικό συστατικό καθώς σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα!!!!  ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΟΤΙ ΕΊΝΑΙ 10.000 ΦΟΡΕΣ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ????? � �ιατί δεν το γνωρίζουμε αυτό? Γιατί οι � �αρμακευτικές έχουν τεράστια κέρδη με το να κατασκευάζουν φάρμακα καταπολέμησης του καρκίνου αλλά και να κατασκευάζουν προιόντα από την φλούδα του λεμονιού (κοσμετολογία) με αποτέλεσμα να επωφελούνται οικονομικά. 
  
Βοηθήστε τους φίλους κι αγαπημένους σας ανθρώπους μεταδίδοντας τους αυτή την πληροφορία εξηγώντας τους πόσο ευεργετική είναι η φλούδα του λεμονιού για την υγεία τους! 
  
Σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν από καρκίνο καθημερινά στον πλανήτη αλλά ταυτόχρονα και τι τεράστιο κέρδος βγάζουν οι φαρμακευτικές παράγοντες ψεύτικες ελπίδες ίασης. 
  
Τα δέντρα του κίτρου έχουν μια τεράστια γκάμα κατηγοριών. Από λεμονια, πορτοκάλια, γκρέιπφρουτ, lime � �λπ. 
Μπορείτε όλα να τα καταναλώνετε με διαφορετικούς τρόπους. Μπορείτε να τα τρώτε ωμά, σε χυμό, σε σορμπέ, σε γλυκά κλπ 
ΟΜΩΣ ο ευεργετικότερος τρόπος είναι να τρίβετε την φλούδα τους στο φαγητό σας ωμή!!!! ΜΟΝΟ αυτή η μέθοδος καταπολεμά όλους τους όγκους αλλά και τις κύστες στο ανθρώπινο σώμα. 
  
Η � �εμονιά σαν δέντρο έχει αποδειχτεί σωτήρια για όλους τους τύπους καρκίνου! Έχει ταυτόχρονα και μια τεράστια αντιμικροβιακή δράση κυρίως ως προς τους μύκητες, βακτήρια, μικρόβια, παράσιτα, σκουλήκια. 
Το λεμόνι ρυθμίζει άψογα την αρτηριακή πίεση και είναι φυσικό αντικαταθλιπτικό!!!! Ταυτόχρονα καταπολεμά το στρες και τις νευρικές διαταραχές.
  
Η πηγή αυτής της πληροφορίας έρχεται από μια τερασ� �ια φαρμακευτικη εταιρία που αναφέρει πως έχουν γίνει πάνω από 20 μακροπρόθεσμα εργαστηριακά τεστ από το 1970 μέχρι και σήμερα που απέδειξαν την συντριπτική δράση κι επιτυχία του λεμονιού στην καταπολέμηση των καρκινικών κυττάρων κυρίως στο δέρμα, σε 12 τύπους καρκίνου όπως : παχέως εντέρου, στήθους, προστάτη, πνευμόνων και παγκρέατος. 
  
Τα στοιχεία του λεμονιού έχουν 10.000 φορές ισχυρότερη δράση από την ουσίαAdriamycin που χρησιμοποιείται ευρέως σε όλα τα φάρμακα χημειοθεραπείας παγκοσμίως. 
  
ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΛΕΜΟΝΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΕΝΩ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΑ ΚΑΡΚΙΝΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΔΕΝ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΑ ΥΓΙΗ ΚΥΤΤΑΡΑ!!!!! Κάτι που η χημειοθεραπεία έχει παταγωδώς αποτύχει….. 
  
Οι ασθένειες που βγάζει � �ο σώμα μας δεν είναι απαραίτητα κληρονομικές από τα γονίδια μας αλλά μάλλον είναι αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε στο περιβάλλον μας: (Bruce Lipton Phd) 
  
  

«Αν δε μας βοηθήσετε θα μας σκοτώσουν» - μια κραυγή απόγνωσης προς όλους μας από τους χριστιανούς της Συρίας

Για δέστε και καμαρώστε τηλεοπτικά κανάλια και καναλάρχες στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Για δέστε και καμαρώστε μεγάλοι ειδησιογράφοι και δημοσιογράφοι μας. Ναι, εσείς, εσάς που σας βλέπουμε κάθε βράδυ να κάθεστε στα πλατό και στα παραθυράκια να αναμασάτε τυποποιημένες ειδήσεις που παίρνετε χωρίς κανένα δικό σας κόπο από το EURONEWS και το CCN, και μας στις πλάσαρε σαν ξαναζεσταμένο φαγητό από το φούρνο μικροκυμάτων. Καμαρώστε όλοι εσείς που μας διαλαλείτε τα μεγάλα λόγια από τα κανάλια σας για την δήθεν «υπεύθυνη και έγκυρη ενημέρωση των πολιτών». Καμαρώστε όπως καμαρώνει αυτός ο μουσουλμάνος μουτζαχεντίν που φοράει το πετραχήλι του ιερέα και που κρατάει σαν σκήπτρο το Σταυρό των εξαπτέρυγων που μόλις πήρε σαν λάφυρο από την Ελληνορθόδοξη εκκλησία που λεηλάτησε και ανατίναξε στον αέρα μαζί με τους άλλους μουσουλμάνους αντάρτες όμοιούς του που κούρσεψαν την χριστιανική συνοικία της πόλης Χομς (Έμεσα) στη Συρία πριν δυο μέρες. Μάλιστα την κούρσεψαν και σφαγίασαν όσους χριστιανούς απέμειναν στη πόλη, αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, όπως τους διέταξαν δίνοντάς τους λίγες ώρες προθεσμία από τα μεγάφωνα. Και αφού σφαγίασαν τους χριστιανούς και λεηλάτησαν τα σπίτια τους, άρχισαν μια ανελέητη λεηλασία και καταστροφή των εκκλησιών τους. Και αφού έκλεψαν ότι πολύτιμο υπήρχε, τις ανατίναξαν. Ναι, μόλις πριν δυο μέρες σφαγίασαν τους εναπομείναντες χριστιανούς στη πόλη Χομς, τους σκότωσαν, τους λεηλάτησαν τα σπίτια και τις εκκλησίες τους και μετά τις ανατίναξαν. Πού είσασταν αγαπητά μου κανάλια. Πού είσασταν αγαπητοί μου καναλάρχες, ειδησιογράφοι και δημοσιογράφοι στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Γιατί δεν αναφέρατε τίποτα γι' αυτή τη γενοκτονία των Ρωμιών και των άλλων χριστιανών που μόλις συνέβη πριν δύο μέρες στη πόλη Χομς; Γιατί έχετε κρύψει από τον κόσμο αυτό το σύγχρονο γουρούσι και μακελειό που έγινε εναντίων των ομόθρησκων μας Ρωμιών στη πόλη Χομς πριν δυο μέρες; Γιατί αποσιωπάτε αυτή τη μεγάλη εθνοκάθαρση που γίνεται ενάντια στους Ρωμιούς των ημερών μας, αλλά πριν λίγο καιρό όλοι σας θυμηθήκατε να μας «ενημερώσετε» για τα εβδομήκοντα γενέθλια του ημερολογίου της Άννας Φρανκ; Γιατί δεν αναφέρετε ποτέ τίποτα για τις γενοκτονίες των Ποντίων και των Αρμενίων, αλλά φροντίζετε πάντοτε να μας «ενημερώνετε» με εκτενή ρεπορτάζ για το ολοκαύτωμα των Εβραίων; Μήπως όλοι άλλοι άνθρωποι δεν είναι παιδιά του Θεού; Μήπως θέλετε να κρύψετε κάτι;

Μήπως η ενημέρωση των πολιτών για την γενοκτονία των χριστιανών Ρωμιών που λαμβάνει χώρα κάθε μέρα στη Συρία φέρει στην επιφάνεια το γεγονός ότι οι αντάρτες μουσουλμάνοι μουτζαχεντίν που εκτελούν αυτά σύγχρονα εγκλήματα εναντίων της ανθρωπότητας υποστηρίζονται από το Ισραήλ, το ΝΑΤΟ και τις δυτικές δυνάμεις; Μήπως η αλλαγή του καθεστώτος στη Συρία υποστηρίζεται από τις ανωτέρω δυνάμεις λόγο του ότι το καθεστώς Άσαντ είναι φιλοϊρανικό και αποτελεί απειλή για τους φίλους μας του ισραηλινούς; Μήπως να θέλετε να κρύψετε από τον κόσμο αυτή τη γενοκτονία που τελείται καθημερινά εις βάρος τον χριστιανών στην Συρία για να μην θιγούν τα συμφέροντα του Ισραήλ και χάσουμε το φυσικό αέριο που επεξεργαζόμαστε μαζί τους στο οικόπεδο 12; Μήπως η ενημέρωση του κόσμου στην Κύπρο και στην Ελλάδα γι' αυτή τη γενοκτονία θα εξοργίσει το λαό και θα αναγκαστούν κάποιοι να ενεργήσουν που τώρα στρουθοκαμηλίζουν;

Αυτές οι συγκλονιστικές εικόνες των λεηλατημένων εκκλησιών των Ρωμιών πάρθηκαν μόλις χθες στη πόλη Χομς αμέσως μετά τις σφαγές και το ξεκλήρισμα μιας ολόκληρης χριστιανικής κοινότητας που πριν ένα χρόνο αριθμούμε 40.000 μέσα σ' ένα πληθυσμό 800.000 μουσουλμάνων. Μετά το ξεκλήρισμα που προηγήθηκε και το ολοκαύτωμα πριν δυο μέρες, οι παρατηρητές των Ηνωμένων Εθνών στη Συρία, μέτρησαν μόνο 90 ζωντανούς χριστιανούς στη Χομς.

«Αν δε μας βοηθήσετε θα μας σκοτώσουν», γράφει στο ποιο πάνω πλακάτ που κρατάει ένας μικρός Ρωμιός χριστιανός περιτριγυρισμένος από μουσουλμάνους στη πόλη Χομς. Και ο μικρός αυτός απευθύνεται σ' εμάς, απευθύνεται σ' εσάς αγαπητά μου κανάλια και αγαπητοί μου ειδησιογράφοι και δημοσιογράφοι στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Απευθύνεται σ΄όλο το έξω κόσμο σαν μια ύστατη προσπάθεια, σαν μια μεγάλη κραυγή απόγνωσης , απευθύνεται στις συνειδήσεις μας, στις συνειδήσεις σας. Απευθύνεται σ' όλους τους ανθρώπους αυτής της γης για να σταματήσουν τη γενοκτονία των χριστιανών στη Συρία. Η δική σας σιωπή και απόκρυψη αυτού του εγκλήματος αγαπητά μου κανάλια και αγαπητοί μου ειδησιογράφοι και δημοσιογράφοι σας καθιστούν συνένοχους και σας τοποθετούν στο πλευρό των μουσουλμάνων μουτζαχεντίν.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε από NOCTOC

«Μυρίζουν» ελληνικό πετρέλαιο Ενδιαφέρον από μεγάλους παίκτες για τις έρευνες στη Δυτική Ελλάδα

Ξεπέρασε τις αρχικές προσδοκίες το ενδιαφέρον για το πετρέλαιο της Δυτικής Ελλάδας αφού συνολικά έντεκα εταιρείες, ανάμεσά τους γνωστά ονόματα από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Ιταλία, εκδήλωσαν συμμετοχή στον πρώτο διεθνή διαγωνισμό «ανοικτής πρόσκλησης» για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στη χώρα μας.

Τέσσερις προσφορές υπήρξαν για τη χερσαία περιοχή των Ιωαννίνων και από δύο για τις θαλάσσιες περιοχές στον Πατραϊκό Κόλπο και στο Κατάκολο (οκτώ συνολικά), ένδειξη ότι κάτι «βλέπει» η παγκόσμια αγορά υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και γενικώς στη Δυτική Ελλάδα, μετά και τις τελευταίες ανακαλύψεις στη Βόρεια Αλβανία.

Εκτός από τη θετική συγκυρία, στο έντονο ενδιαφέρον συνέβαλαν και οι πρωτοβουλίες της προηγούμενης κυβέρνησης - εν προκειμένω του πρώην υφυπουργού Περιβάλλοντος -Ενέργειας Γιάννη Μανιάτη - να επαναφέρουν την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων του ελλαδικού χώρου στην ενεργειακή ατζέντα. Χαρακτηριστικό είναι ότι για τις ίδιες ακριβώς περιοχές, στον επίσημο γύρο παραχωρήσεων που είχε γίνει το 1996, συμμετείχαν μόνο… τέσσερις εταιρείες (δύο για τα Ιωάννινα, δύο για τον Πατραϊκό και καμία για το Κατάκολο).

Από τα πιο γνωστά ονόματα ανάμεσα στους έντεκα ενδιαφερόμενους είναι η αμερικανική Schlumberger, από τους μεγαλύτερους παίκτες στη παροχή τεχνικών συμβουλών σε θέματα γεωτρήσεων παγκοσμίως, που κατέθεσε προσφορές και για τις τρεις περιοχές, μαζί με την ελληνικών συμφερόντων Energean Oil & Gas (εκμεταλλεύεται το κοίτασμα του Πρίνου στην Καβάλα). Αλλο σημαντικό ξένο όνομα είναι της ιταλικής Edison με 80 συμμετοχές σε παραχωρήσεις για έρευνες διεθνώς, που συμμετέχει στον διαγωνισμό από κοινού με τα Ελληνικά Πετρέλαια (σ.σ.: συνεργάζονται εδώ και χρόνια τόσο στην ηλεκτροπαραγωγή όσο και στους αγωγούς φυσικού αέριου) και τη βρετανική Melrose, συνέταιρο των τελευταίων σε εξορύξεις στην Αίγυπτο με παρουσία σε 16 παραχωρήσεις παγκοσμίως. Γνωστή διεθνώς είναι επίσης η βρετανική Chariot Oil and Gas που πραγματοποιεί έρευνες και εξορύξεις κυρίως στη Ναμίμπια και τη Μαυριτανία. Συμμετέχουν ακόμη δύο μικρές αμερικανικές εταιρείες, οι Arctic Hunter Energy και KO Enterprises (η χρηματιστηριακή αξία της πρώτης είναι μόλις στα 1,3 εκατ. δολάρια) και ένα παντελώς άγνωστο σχήμα, η Grekoil Energy, που το πιθανότερο είναι να συστάθηκε ακριβώς για να λάβει μέρος στον διαγωνισμό.

Τη μεγαλύτερη έκπληξη του διαγωνισμού αποτελούν οι τέσσερις συμμετοχές για τα Ιωάννινα, χερσαία περιοχή όπου οι εξορύξεις συνεπάγονται δυσκολίες και υψηλό κόστος. Ωστόσο, σύμφωνα με τη διεθνή πετρελαϊκή αγορά, η γεωλογική δομή αυτής της περιοχής μπορεί να αποτελεί συνέχεια εκείνης της Αλβανίας, όπου πρόσφατα ανακαλύφθηκαν πολύ σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου. Οσο για τι είδαν οι επενδυτές σε Πατραϊκό και Κατάκολο; «Οποιοσδήποτε διαγωνισμός αφορά τη Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο προσελκύει το ενδιαφέρον όσων ψάχνουν διεθνώς για πετρέλαιο ή αέριο, αφού σε όλη την περιοχή υπάρχουν επιβεβαιωμένες ενδείξεις για υδρογονάνθρακες», λέει ο διευθύνων σύμβουλος της Energean Oil Μαθιός Ρήγας. Tο υποθαλάσσιο κοίτασμα του Πατραϊκού θεωρείται από άποψη εξόρυξης πιο απλό από τα τρία, ενώ αυτό του Kατάκολου είναι το μοναδικό επιβεβαιωμένο, αλλά έχει δυναμικότητα μόλις 3 εκατ. βαρέλια. «Δικαιώνεται μια προσπάθεια των τελευταίων δυόμισι ετών, που στηρίχτηκε στη συμβολή στελεχών της δημόσιας διοίκησης και των πανεπιστημίων της χώρας. Το ενδιαφέρον ξεπέρασε κάθε προσδοκία και είναι απόδειξη του τι συμβαίνει όταν υπάρχουν πολιτική βούληση, υπευθυνότητα, επιμονή, επαγγελματισμός και διαφάνεια σε κάθε στάδιο των διαγωνισμών», δήλωσε ο κ. Μανιάτης. «Το ενδιαφέρον για τη χώρα είναι μεγάλο, η προσπάθεια της Ελλάδας αναγνωρίζεται, και ξαναμπαίνει στον ενεργειακό χάρτη», δήλωσε ο υπουργός Περιβάλλοντος Ευ. Λιβιεράτος.