Οργή για τον Βενιζέλο και από τους Σέρβους με φόντο το Κόσσοβο. To έγγραφο που τους σόκαρε!

 Σε σύγκρουση με όλους τους φυσικούς και παραδοσιακούς συμμάχους της Ελλάδας – και δη τους ομόδοξους Ρώσους και Σέρβους – φαίνεται ότι είναι αποφασισμένος να βάλει την χώρα μας ο ΥΠΕΞ και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (και της «Ελιάς») Ευάγγελος Βενιζέλος.

Την αγανάκτηση τους εκφράζουν οι Σέρβοι μέσα από δημοσίευμα της σερβικής «Telegraph», κατά της απόφασης του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών να αναγνωρίσει η Ελλάδα τα διαβατήρια του ψευδοκράτους Κοσσόβου.

«Αυτό που φαινόταν αδύνατο να γίνει, συνέβη: Οι Έλληνες αναγνωρίζουν τα διαβατήρια του Κοσσυφοπεδίου!», σημειώνει με φανερή αγανάκτηση η σερβική «Τέλεγκραφ».

«Ο αναπληρωτής πρόεδρος της κυβέρνησης, Ευάγγελος Βενιζέλος, επιβεβαίωσε ότι η χώρα του έχει αποφασίσει να δεχθεί τις βίζες Σένγκεν και τα διαβατήρια του Κοσσυφοπεδίου και με τον τρόπο αυτόν δεν θα επιβραδύνει το δρόμο του Κοσσυφοπεδίου στην Ευρώπη. Ευχαριστούμε αδέλφια!», συμπληρώνει το σερβικό δημοσίευμα.

Η συγκεκριμένη απόφαση θα έχει ισχύ από τις 20 Μαρτίου. Η Ελλάδα, μέχρι τώρα τουλάχιστον, είναι μία από τις πέντε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν αναγνωρίζουν την παράνομη ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.

The Importance of Historical Truth and The Macedonian Issue

Australian Macedonian Advisory Council

  

November 28, 2010

  

John Melville-Jones, an Associate Professor in Classics and Ancient History at the University of Western Australia, kindly accepted our invitation to come to Melbourne and give 5 insightful talks on Ancient and Byzantine Macedonian history and on today´s Macedonian issue.

“Thank you for inviting me to Melbourne. Let me explain how I became involved in Greek affairs. I began studying Latin at school at the age of ten, and because I was good at it, I was also allowed to study Ancient Greek. I then followed what was the standard programme in the Classical languages in the better British schools. By the time I was sixteen years old, I had read a book of the Odyssey in the original Greek, some Xenophon, a play by Euripides, and other pieces of classical Greek literature, and within the next two years I practised trying to translate passages from the best English authors into something like the prose of Plato or the poetry of Sophocles. It was an excellent education, because it gave me access to some of the greatest works of literature that have ever been written, and of course it gave me control over the English language.

After emigrating to Australia to take up a lectureship at The University of Western Australia I taught ancient Greek there. At that time my only interest was in the Classical world. I travelled to Greece twice, in 1960 and 1965, and was preoccupied with visiting archaeological sites and museums. I had hardly any idea of what the Greek people had been through in the years before that, although I will never forget one photograph which is displayed in the Historical Museum of Iraklion, and shows a Greek man about to be shot after the Germans had invaded Crete during the Second World War.

In 1967 a student who was researching the history of the siege of Constantinople in 1453 sought my help. An account of this event had been written by a Venetian, Nicolò Barbaro, and she needed to have it translated. I made a translation, which was published later, and this led to my taking an interest in the Byzantine period. I have now published three books of translations of accounts of sieges of Thessaloniki in 1185 and 1423-1430, and am working on another, about Venice and Constantinople in the period 1450-1455. I also held the position of President of the Australian Association for Byzantine Studies in 1997-2005.

In 1981 and 1982 I studied Modern Greek with a good teacher. In the second year she made us read part of a novel about Greeks from Asia Minor who had been resettled near Athens in the 1920s after the exchange of populations, and some of the poems of Solomos, Kavafis and Ritsos. So I began to learn more about the history of Greece in modern times. And in 1999, when I was invited to spend a week in Thessaloniki after receiving an Aristotle Award from the Ministry of Macedonia and Thrace, I learned much more about that part of Greece. I will never forget being taken to the Prespa Lakes, and seeing how close Greece, the FYROM and Albania were to each other.

Then I had another learning experience. In 2000 I was given an old icon painting. It was so good that it was worth restoring. I took it to a restorer, who did a beautiful job (you may see it when the National Gallery of Victoria arranges a display of icons, which they plan to do in late 2012, or earlier if a suitable time slot opens up). When I was talking with the restorer, he said that he was a Macedonian, and in my innocence I asked him ‘Do you mean Yugoslav Macedonia or Greek Macedonia?’ This led him to talk for at least twenty minutes, as he explained to me that the true Macedonians had been there for thousands of years before the Greeks ever came there, and that St Luke (I’m sure that he said St Luke not St Paul) had been there and learned the Macedonian language; and he tried to correct my ignorance by telling me many other things that I have forgotten. I stood there with my jaw dropping, not knowing what to make of this, and went away to find out more about it (being an academic, I wanted to do a little research, because as far as I was concerned ‘Yugoslav Macedonia’, which by that time was an outdated name, was originally Paionia).

Of course, it did not take me long to realise that what he had said had no foundation in historical truth, but it made me realise, as I have realised on some other occasions since then, that several generations of people in the FYROM have now been indoctrinated with misinformation of this kind, and of course, when indoctrination has been successfully achieved, it is difficult or impossible to change the attitude of mind that it creates.

My position is different from yours. I am not a Greek, so I have no emotional involvement in this matter. It is only my head, not my heart, that is involved. I can only say that you are right to resist the attempts by the present day Slav inhabitants of the FYROM to create a nation that is founded on a recent invented mythology, and not on historical truth. My understanding of the matter is that at some time in the nineteenth century, a small element of the Slav population in South Serbia (later the Vardar Province of Serbia) decided that they were not sufficiently well looked after by Belgrade. Although, ethnically, the Slavs of Vardar were more Bulgarian than anything else, this aforementioned element of the Slav population also did not wish to place themselves under the control of Sofia. They therefore began to push for the creation of a separate ´Macedonian´ state. Much later, the ideas of this small element were adopted by Yugoslav President Tito (who, being a Croat, had no desire to support the Serbs, and also thought that this might suit his own ends by being the first step in annexing some of the northern part of Greece), and the ‘Socialist Republic of Macedonia’ was formed as part of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia in 1944. From then their mythology began to be created, sponsored by the Yugoslav state and their ´Macedonian´ language and alphabet was codified and established in such a way as to purposely differentiate it from its Bulgarian roots.

Unfortunately, I fear that the name of ‘Macedonia’ has now become inseparably connected with the FYROM. Although FYROM makes a nice acronym in English, it doesn’t work in the same way in other languages, and if you don’t use the acronym, it is simply too much of a mouthful. People will always look for the easiest way of referring to anything, just as they say ‘carbon emissions’ when they really mean ‘emissions of carbon dioxide’, and when a word or phrase has become established, you can’t stop people from using it (look at the way in which we say ‘daylight saving’, when no daylight is actually saved). The best option, as I see it, is to get the ‘Fyromians’ to agree to their country being called ‘North Macedonia’ (‘Upper Macedonia’ and ‘Macedonia-Skopje’ are less satisfactory, and it is too late to put forward my own suggestion, which would have been ‘Vardaria’). I believe that this has already been declared acceptable by the Greek government, and provided that it could be made clear that no territorial claims could be made on the basis of this name, then perhaps the FYROM might be allowed to stand in the queue of countries waiting to join the European Economic Community (which might not be a bad thing in the long run, because if the diplomatic issues can be resolved, the possibilities for greater economic cooperation are considerable). This will, of course, require a moderation in the current aggressive attitude of the government of the FYROM towards the Greeks, and, perhaps, some rather harder pushing by Greek diplomats than has been exercised in recent years.

The issue of the erection of a statue of Alexander the Great in Skopje is one which is particularly annoying to the Greeks at the present time. It is, of course, not true to say that the present occupants of Skopje are the descendants of the Macedonians of the fourth century B.C., although perhaps the statue could be considered as a sort of homage to the man who expanded the area under his control by conquering the territory of their pre-Slavic predecessors in Paionia. To present Alexander the Great as a figure from FYROM is like saying that Santa Claus was a Turk (after all, the St Nicholas who was the origin of the Santa Claus stories was the bishop of Myra, which is now in southern Turkey). And if we pursue this claim to its logical end, the people from FYROM should follow Philip and Alexander and make the Greek language the standard one for all their administrative activities, and seek to enter the Olympic games under the Greek flag.

I have met a number of people from FYROM in Perth. They are good citizens, working hard to establish themselves, and to look after their families. However, as they were often not well educated, they have generally not been in a position question the distorted view of history that is the basis of their nation, and is without historical basis, which has been thrust upon them. It has been said that the state of FYROM cannot survive without a historical basis for its national identity. But if you are naked, that does not give you the right to steal someone else’s garments – an then échete roúcha, then prépei na klévete ta roúcha twn állwn. We might also remember the fable of Aesop which tells of the jackdaw which preens itself proudly after sticking the feathers dropped by the peacocks into its own plumage: koloiós allotríois pteroís agálletai.”

Professor Melville-Jones

Classics & Ancient History

Graduate Research School

University of Western Australia 

Read more http://history-of-macedonia.com/2010/11/28/the-importance-of-historical-truth-and-the-macedonian-issue/

Πύργος Ηλείας: Αγρότης σέρνει με το αμάξι του την κατσίκα του μέχρι θανάτου γιατί ...

Αγροτης απο τον Πυργο Ηλείας  αποφασισε να τιμορησει μια απο τις κατσικες του επειδη εφαγε κατι ανθοι και λουλουδια που ειχε στην αυλη του. Εξαγριωμένος εδεσε την κατσικα πισω απο το αυτοκινητο του και αφου την τραβηξε λιγα χιλιομετρα εξω απο το χωριο του την παρατησε.

Φωναζε ο κόσμος να σταματησει αλλα αυτος δεν ακουγε τιποτα.

Χωριανοι του τον ακολουθησαν  βρηκαν την ατυχη κατσικα παραπεταμενη.

Παρακατω σας δινουμε την φωτο του δραστη ολοκαθαρη οπως μας την στειλανε..

πηγή : karkalietsos.blogspot.g

Μ. Μερκούρη: 20 χρόνια από τότε που έφυγε για πάντα! Φωτογραφίες από τη ζωή της

Σήμερα συμπληρώνονται 20 χρόνια από το θάνατο της μεγάλης ηθοποιού και πολιτικού,Μελίνας Μερκούρη. Η γυναίκα σύμβολο που ο διεθνής Τύπος της εποχής αποκαλούσε “τελευταία Ελληνίδα θεά” την Κυριακή 6 Μαρτίου του 1994.

Η Μελίνα πάλεψε σκληρά για την ανατροπή της χούντας από το εξωτερικό όπου βρισκόταν. “Γεννήθηκα Ελληνίδα, θα πεθάνω Ελληνίδα” ήταν η απάντηση της, όταν πληροφορήθηκε την απόφαση της χούντας για στέρηση του δικαιώματος της ελληνικής της υπηκοότητας. Και είχε σαν όραμά της (μέχρι το θάνατό της) την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο.

Η ίδια πίστευε ότι “ο Πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας”. Ότι είναι ένα σοβαρό εξαγώγιμο προϊόν και ότι έχει μεγάλη σημασία και αξία η ανάδειξή του. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της “Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης”.

Ποια ήταν η Μελίνα Μερκούρη

Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1920. Καταγόταν από σπουδαία οικογένεια πολιτικών. Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη. Το όνομά της ήταν Μαρία Αμαλία Μερκούρη.

Ήταν βραβευμένη με διεθνή βραβεία και παγκόσμιας ακτινοβολίας προσωπικότητα διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού όλων των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ (όπως τόνισε και ο Ανδρέας Παπανδρέου άντεξε και στους 16 ανασχηματισμούς κυβέρνησης που έκανε), από το 1981-1989 και 1993-1994.

Το Σεπτέμβρη του 1938 γίνεται δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με συμμαθητές, μεταξύ άλλων, τη Δέσπω Διαμαντίδου, τηνΑλέκα Παΐζη, τον Ανδρέα Φιλιππίδη, τον Αλέξη Δαμιανό κ.ά.

Το χειμώνα του 1939 παντρεύεται τον Παναγή Χαροκόπο. Πρωτοεμφανίζεται στη θεατρική σκηνή το 1944 στο Θέατρο Βρετάνια με το θίασο του Γιώργου Παππά και Αντώνη Γιαννίδη, με το έργο του Αλέξη Σολομού Το μονοπάτι της Λευτεριάς και ακολουθεί το έργο του Laszlo Bus-Fekete H κόμισσα και ο καμαριέρης.

Από το 1951 αρχίζει να πρωταγωνιστεί παράλληλα και στη γαλλική θεατρική σκηνή, όπου έγινε μούσα ενός από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς, του Μαρσέλ Ασάρ. Συνεχίζει την παράλληλη πορεία της και στις δύο σκηνές, την αθηναϊκή και την παριζιάνικη. Το 1960 παίζει με το θέατρο Τέχνης το Γλυκό Πουλί της Νιότης με τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Γιάννη Φέρτη.
 

Αρκετά σημαντική ήταν και η πορεία της στον διεθνή και ελληνικό κινηματογράφο. Της χάρισε αρκετά βραβεία με κορυφαίο το βραβείο πρώτης γυναικείας ερμηνείας του Φεστιβάλ των Καννών και επίσης μία υποψηφιότητα για Όσκαρ γιά το Ποτέ την Κυριακή (Never on Sunday) το οποίο έχασε απ 'την Ελίζαμπεθ Τέιλορ το 1960.

Το 1965 παντρεύτηκε τον Αμερικανό σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν, ο οποίος και τη σκηνοθέτησε στις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978).

Ερμηνεύτρια

Παράλληλα είχε σπουδαία πορεία στη δισκογραφία καθώς έχουν κυκλοφορήσει πάνω από δεκαπέντε δίσκοι της, πέρα από soundtrack ταινιών και θεατρικών παραστάσεων. Έχει τραγουδήσει μεγάλους Έλληνες συνθέτες, Μάνο Χατζιδάκι (με τον οποίο τους συνέδεε προσωπική φιλία), Μίκη Θεοδωράκη, Σταύρο Ξαρχάκο, Γιάννη Μαρκόπουλο, Βασίλη Τσιτσάνη αλλά και κορυφαία ερμηνεία μουσικών έργων των Κουρτ Βάιλ και Μπέρτολτ Μπρεχτ. Εμφανίσεις έκανε και στην τηλεόραση, σε σειρά ντοκιμαντέρ του BBC σε επεισόδιο με τίτλο Η Ελλάδα της Μελίνας, από όπου και ο ομώνυμος δίσκος του Σταύρου Ξαρχάκου, όπως και σε σήριαλ και εκπομπές στη Γαλλική και τη Γερμανική τηλεόραση.

Παγκόσμια συγκίνηση για το θάνατό της

Η σορός της έφτασε στην Ελλάδα στις 8 Μαρτίου του 1994 και τέθηκε σε διήμερο λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος. Την Πέμπτη 10 Μαρτίου του 1994 ψάλλεται η νεκρώσιμος ακολουθία στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και αμέσως μετά εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι τη συνοδεύουν ως το Α\' Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα που κηδεύτηκε με τιμές αρχηγού κράτους. Ενταφιάστηκε σε οικογενειακό τάφο.

Ο θάνατός της προκάλεσε εκδηλώσεις συγκίνησης σε όλο τον κόσμο. Πολλοί πολιτικοί ηγέτες στέλνουν συλλυπητήρια μηνύματα στην οικογένειά της και στην Ελλάδα. Την ώρα της κηδείας της τα θέατρα και τα μαγαζιά στο Μπρόντγουεϊ παραμένουν κλειστά.

Θεατρικό Βραβείο

Το Βραβείο “Μελίνα Μερκούρη” για τους ηθοποιούς υπάρχει στην Ελλάδα από το 2007 και δίνεται μαζί με το βραβείο Δημήτρης Χορν, σε νέους και νέες Έλληνες και Ελληνίδες ηθοποιούς, αντίστοιχα.

Το 2010 για πρώτη φορά το βραβείο θα δοθεί σε ξεχωριστή τελετή από το βραβείο “Δημήτρης Χορν”. Η “Μαρίνα Ασλάνογλου” είναι το τέταρτο Βραβείο Μελίνα Μερκούρη(2010) για νέα ηθοποιό, για την ερμηνεία της το 2009 στον ρόλο της Κάθριν στο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» του Τενεσί Γουίλιαμς, που έπαιξε στο «Αμφι-Θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου ενώ έχουν βραβευθεί και οι:

Φωτογραφικό αφιέρωμα στο Μ. Μπενάκη

Φωτογραφίες της Μελίνας Μερκούρη από το θέατρο, τον κινηματογράφο και την πολιτική της σταδιοδρομία, αλλά και γνωστά και άγνωστα στιγμιότυπα από την προσωπική της ζωή, παρουσιάζονται από σήμερα στο Μουσείο Μπενάκη (κτίριο οδού Πειραιώς) με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων από τον θάνατό της, στις 6 Μαρτίου του 1994.

Βραβείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO

H 6η Μαρτίου, ημέρα θανάτου της Μελίνας Μερκούρη, έχει ορισθεί από την UNESCO ως παγκόσμια μέρα πολιτισμού κατά την οποία απονέμεται το Βραβείο “Μελίνα Μερκούρη” ως βραβείο πολιτιστικής προσφοράς. Το βραβείο αυτό δίνεται από το 1997 και κάθε δύο χρόνια σε ανθρώπους ή οργανισμούς για την προσπάθειά τους να διασωθούν μνημεία πολιτισμού της ανθρωπότητας. Το βραβείο περιλαμβάνει και μία συμβολική επιταγή ύψους 20000 US$.

Βραβεύσεις

Στη διάρκεια της ζωής της βραβεύτηκε από πολλούς φορείς για το έργο της. Μεταξύ αυτών και από τον Σύνδεσμο Ελληνίδων Επιστημόνων με το βραβείο ΥΠΑΤΙΑ.

 
Ένα video αφιερωμένο στη ζωή της:
 

 

Φιλμογραφία

1955 Στέλλα

1956 - Συνεργάζεται με το μεγάλο έρωτα της ζωής της τοv Ζυλ Ντασέν και γυρίζουν την ταινία Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (Celui qui doit mourir) βασισμένη στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη

1957 Γίνεται μαυρομάλλα για το ρόλο της Ο βαρώνος και η τσιγγάνα (The Gypsy and the Gentleman)

1958 Συμμετέχει στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ρότζερ Βάιλαντ, Ο νόμος, που προβλήθηκε στην Ελλάδα με τίτλο Θηλυκός δαίμων (La legge).

1958-1960 Γυρίζει το Ποτέ την Κυριακή (Never On Sunday) που την κάνει διάσημη σε όλη την υφήλιο, ταινία η οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού (ήταν υποψήφια για άλλα τέσσερα Όσκαρ). Η ταινία της χάρισε αρκετές σημαντικές διακρίσεις και παγκόσμια αναγνώριση, όπως το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στις Κάννες, η υποψηφιότητα για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου κλπ

1960 Το Ζήτω ο έρωτας (Vive Henri IV... vive l\'amour!)

1961 Η ώρα της μεγάλης κρίσεως (Il giudizio universale)

1962 Φαίδρα (Phaedra) με τον Άντονι Πέρκινς και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη

1963 Οι Νικητές (The Victors)

1964 Τοπ Καπί (Topkapi) με τον Πίτερ Ουστίνοφ

1965 Μηχανικά Πιάνα (Los pianos mecánicos)

1966 Ραντεβού στη Λισσαβόνα (A Man Could Get Killed), 10:30 Ένα Καλοκαιρινό Βράδυ (10:30 P.M. Summer) με τη Ρόμι Σνάιντερ

1969 Η βασίλισσα του Σικάγο (Gaily, Gaily)

1970 Υπόσχεση την Αυγή (Promise at Dawn),

1973 Η Δοκιμή (The Rehearsal) ντοκιμαντέρ για το Πολυτεχνείο και τα βασανιστήρια της Χούντας με Σερ Λόρενς Ολίβιε, Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο κ.ά.

1974 Μία φορά δε φτάνει (Once Is Not Enough)

1976 Πονηρές κομπίνες (Nasty Habits) και

1978 Κραυγή Γυναικών, με την Έλεν Μπέρστιν.

Δες φωτογραφίες από τη ζωή της:

πηγη : http://www.tlife.gr/